اندر حکایت خبرنگاران و اصحاب رسانه در هفته خبرنگار
“خبرنگاران صنف فراموش شده دولت “
پاداش خبرنگاران چی شد؟
به قلم عبدالرسول جوادی بالاجاده
هفته خبرنگار امسال هم با شعور و شعف خبرنگاران و اصحاب رسانه که همراه با آیین هایی تجلیل و تکریم از سوی دستگاههای اجرایی در سطوح ملی، استانی و ملی بود، گذشت.
لیکن آنچه چون همیشه مغفول مانده است توجه و رسیدگی دولت به این صنف بوده است.تا جاییکه حداقل نگاه دولت محترم در راس آن وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از پرداخت پاداش و هدیه روز خبرنگار هم غفلت شد.
این کم توجهی به صنفی که در شعارهای رنگارنگ مدیران، خبرنگاران را مهمترین حلقه ارتباط مردم با حاکمیت و زبان گویای و چشمان بینای جامعه و دهها واژه و ادبیات کلامی به عنوان سنگربانان فرهنگی یاد میکنند بی نگاه و توجه به اینکه این سنگربانی نیاز به ادوات و پشتیبانی و حمایتهایی صنفی دارند.
دهها سال از این مناسبت تقویمی میگذرد و حاشا که در طول این سالها تاملی به مطالبات رسانه ها و عوامل اصلی آن خبرنگاران و نویسندگان تحلیلها و یادداشتها کرده باشند .
سوال اینجاست!
این همه انجمن و تشکلهای صنفی خبرنگاران و رسانه چه اقداماتی برای پیگیری مطالبات صنفی این قشر کرده اند؟ چرا هنوز خبرنگاران و فعالان رسانه ای بدون ردیف های اعتباری و بودجه ای در حمایت هایی چون حقوق و بیمه و مزایای شغلی برخوردار نیستند؟
چرا خبرنگاران با همه اعتبار و اعتماد اجتماعی از حداقل حقوق اجتماعی محروم می باشند؟ چرا عدالت اجتماعی در برخورداری از مزایای حمایتی دولت به رسانه ها اجرا نمیشود؟ نکته آن است که هر دولتی منابع حمایتی را صرفا برای رسانه های حامی دولت صرف میکند .لیکن در زمان نیاز همه رسانه ها را به حمایت میطلبد مصداق کنایه” موقع کار حسن برادر است و موقع مزد حسن دزد است”.
چرا نگاه به رسانه ها و خبرنگاران در هر دولتی صرفا جریانی و حزبی است و منابع و حمایتها هم با نگاه جریانی و حزبی توزیع میشود؟ چرا خبرنگاران از امنیت شغلی برخوردار نیستند و با توجه به سنخیت و رسالت شغلی به نادیده ها و ناشنیده های جامعه به عنوان گزارشهای میدانی، رپرتاژ و تولید محتوا میکنند که گاها به مزاج مدیران اجرایی ناخوشایند میرسد و بی اعتنا به رسالت شغلی خبرنگاری، راهروهای دادگاهها و اهرم فشار دستگاههای نظارتی و امنیتی و...در خاموش کردن چراغهای مطالبه گری خبرنگاران بر می آیند؟
با عنایت به اینکه شعارهای رنگارنگ دولتها، هنوز ساختار و ساماندهی مناسبی برای این صنف برنامه ریزی نشده است .
توزیع ناعادلانه منابع حمایتی مالی به رسانه ها
عدم برنامه ریزی تعیین سرانه منابع به رسانه ها بر حسب ماموریت های ملی و استانی و شهرستانی و نوع رسانه های مکتوب و پایگاههای خبری برخط و…_عدم توزیع عادلانه آگهی های دولتی و رپرتاژ بین رسانه ها در سطوح ملی و استانی و شهرستانی.نظام دهی به رسانه های دارای مجوز در سطوح مختلف و معرفی ظرفیتهای رسانه ای از سوی ادارات کل فرهنگ و ارشاد استانها و شهرستانها .عدم برنامه ریزی و سیاستگزاری رسانه ای از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد و ادارات کل تابع استانی به صورت هفتگی در راستای سیاستهای کلان نظام .اتخاذ تدابیری حقوقی در جهت حفظ حقوق صنفی و دفاع از خبرنگاران که متاسفانه به لحاظ نگاههای جریانی مدیران استانی و شهرستانی و ناخوشایندی از نقد و مطالبه گری، خبرنگاران را درگیر مسائل حقوقی و قضایی میکنند.
_برنامه ریزی لازم برای تشکیل گروه حمایتی وکلای حقوقی در استانها برای دفاع از حقوق خبرنگاران
_شناسایی و معرفی رسانه های دارای مجوز در سطوح استانی و شهرستانی به دستگاههای اجرایی و جامعه هدف برای صدور مجوز فعالیت رسانه ای و گزارش های میدانی و تفکیک از رسانه های فاقد مجوز فعالیت .انتظار است دولتمندان کشور بجای شعارهای رنگی در ساماندهی و حمایت از این قشر و صنف فراموش شده برنامه ریزی عملی داشته باشند و دغدغه ها و مطالبات بحق خبرنگاران را محقق سازند.